ԼԳԲՏԻ մարդկանց իրավահավասարության համար քաղաքական կամքը շատ կարևոր է․ Էդգար Խաչատրյան

LGBTnewsի զրուցակիցն է «Խաղաղության երկխոսություն» հասարակական կազմակերպության նախագահ Էդգար Խաչատրյանը։

֊ Պարո՛ն Խաչատրյան, ձեր դիտարկմամբ` ի՞նչ փոփոխություններ կարող ենք ակնկալել իշխանափոխությունից հետո Հայաստանում ԼԳԲՏԻ մարդկանց իրավունքների առումով։

֊ Բավականին օպտիմիստորեն եմ տրամադրված Հայաստանում տեղի ունեցող իրադարձությունների հանդեպ, որոշ դրական երևույթների ինդիկատորներ տեսնում եմ․ օրինակ՝ քաղաքական, կոռուպցիայի դեմ պայքարի ոլորտներում, բայց արժեքային համակարգի դաշտում, ցավոք սրտի, ես չեմ կարողանում ինդիկացիա անել ու ասել, որ դրական փոփոխություն կա: Այն արժեքային համակարգը, որ թելադրվում էր պետական մեքենայի կողմից՝ ռազմահայրենասիրական դաստիարակություն, ազգ-բանակ, մասամբ փոխվեց, օրինակ` Կրթության և գիտության նախարարությունը հետ կանչեց ռազմահայրենասիրական դաստիրակության հայեցակարգը, որպեսզի վերանայի, ազգ-բանակ հայեցակարգը ևս որոշակի տրանսֆորմացիայի է ենթարկվում, բայց ինչ-որ տեղ նաև արժեքային վակուում է առաջանում:

Հիմա կարծես ինքնության դատարկ տարածք է ստեղծվել, ու այդ տարածքը պետք է ինչ-որ բանով լցվի: Վտանգ կա, որ այդ դատարկ տարածքն էլի կլցվի ռազմահայրենասիրական պատրիարխալ ընկալումներով: Մինչդեռ մենք հույս ունենք, որ Նոր Հայաստանում արժեքային համակարգը կբացվի այնքան, որ անկախ ցանկացած հատկանիշից՝ մարդը կընկալվի որպես ՀՀ լիարժեք քաղաքացի:

֊ Իսկ ինչի՞ց է կախված, թե այս վակուումն ինչով կլցվի:

֊ Ինձ թվում է`մեծ գործոն է քաղաքացիական հասարակությունը, որն այդ արժեքների կրողն է, և այն պետք է կարողանա այդ արժեքները տարածել ու հասանելի դարձնել նաև իշխանություններին: Քաղաքացիական հասարակություն ասելով՝ ես նկատի ունեմ նաև ԼԳԲՏԻ համայքնին, որ անընդհատ պետք է փորձի իշխանությունների հետ աշխատել ու լսելի դարձնել իր խնդիրները, այն սկզբունքը, որ բոլոր քաղաքացիները նոր Հայաստանում տարածքի տեղ ունեն:

֊ Նախկինում հաճախ խոսվում էր այն մասին, որ ԼԳԲՏԻ մարդկանց իրավունքների խնդիրների լուծման համար նախ և առաջ իշխանությունների քաղաքական կամքն է պետք:

֊ Քաղաքական կամքը շատ կարևոր է: Օրենքի գերակայության հարցում, օրինակ, ես քաղաքական կամքի դրսևորում տեսնում եմ: Իսկ օրենքի գերակայությունը մասամբ լուծում է նաև ԼԳԲՏԻ անձանց խնդիրները, քանի որ ցանկացած քաղաքացի օրենքի կամ պետության կողմից անցնում է պաշտպանության տակ: Դուք գիտեք, թե որքան օրինակներ ունենք, երբ ոստիկանի կողմից էին այդ անձինք նվաստացվում, պետական տարբեր մարմինների կողմից էին նրանց նկատմամբ հարձակումներ լինում: Չգիտեմ` քաղաքական կամքի, օրենքի գերակայության և տարբեր խմբերի պաշտպանվածության միջև կապը, որի մասին ես խոսում եմ, կաշխատի՞, թե՞ ոչ. ես այդ հարցում ինդիկատորներ չունեմ, բայց հույս ունեմ, որ կաշխատի:

֊ Հեղափոխությանը մասնակցում էին թե՛ ԼԳԲՏԻ մարդիկ, թե՛ մարդիկ, որոնք հետադիմական արժեքներ կրելով՝ դեմ են մարդկանց իրավահավասարությանը: Ձեր կարծիքով՝ հեղափոխությունն ինչ-որ բան փոխե՞լ է ԼԳԲՏԻ համայնք-հասարակություն փոխհարաբերություններում:

֊ Ես չեմ կարող ասել` հեղափոխության մեջ ներգրավված լինելը կբերի՞ նրան, որ ԼԳԲՏԻ համայնքը ընկալվի որպես հասարակության լիարժեք անդամ, թե՞ ոչ, բայց քաղաքական կամքի առկայությունը միանշանակ կբերի նրան, որ, օրինակ, կպատժվի այն լրատվամիջոցը, որը վիրավորական կարտահայտվի ԼԳԲՏԻ մարդկանց նկատմամբ, կպատժվի այն պետական պաշտոնյան, ով ԼԳԲՏԻ համայքնի անդամ լինելու հիմքով խտրական վերաբերմունք կդրսևորի անձանց նկատմամբ: Այսինքն` իմ ակնկալիքն այն է, որ Հայաստանում քաղաքական կամքի առկայությունն ու օրենքի գերակայությունը բերելու է ԼԳԲՏԻ մարդկանց պաշտպանվածության և իրավահավասարության։