Հովհաննես Մարգարյանն առաջարկում է արհամարհել ԼԳԲՏ անձանց և նրանց իրավունքները

LGBTnews.am-ը «Խորհրդարանն ու ԼԳԲՏ անձանց իրավունքները» հարցազրույցների շարքի շրջանակում զրուցել է Ազգային ժողովի «Օրինաց երկիր» խմբակցության պատգամավոր Հովհաննես Մարգարյանի հետ:

 

– Պարո՛ն Մարգարյան, ինչպիսի՞ն է ձեր վերաբերմունքը ԼԳԲՏ անձանց նկատմամբ:

 

– Ինձ համար անընդունել են նույնասեռական անձինք, ես այդ թեմայով չեմ ցանկանում խոսել:

 

– Ինչպե՞ս է արտահայտվում ձեր այդ վերաբերմունքը. դուք հրաժարվո՞ւմ եք պաշտպանել նրանց իրավունքները:

 

– Ես ընդհանրապես ո՛չ ուզում եմ այդ թեմայով խոսել, ո՛չ նրանց իրավունքներից խոսել, ընդհանրապես ուզում եմ անտեսել, ինձ համար դա անընդունելի է:

 

– Այսինքն՝ եթե ՀՀ որևէ քաղաքացու սոցիալական և այլ հատկանիշները ձեզ համար անընդունելի են, դուք՝ որպես պատգամավոր, հրաժարվո՞ւմ եք պաշտպանել նրա իրավունքներն, անդրադառնալ նրա խնդիրներին:

 

– Իրավունքների պաշտպանությունն այլ բան է: Ես ընդամենն ուզում եմ ձեզ ասել, որ ավանդապաշտ մի քաղաքից եմ, որտեղ երբ ժամանակին ստեղծվեց «Հեղնար աղբյուր» բարոյախրատական ֆիլմը, ասացին՝ խելքի աշե՛ք. գյումրեցիները մի Հեղնար ունեին՝ ֆիլմ դարձրին: Հիմա ինչի՞ մասին է խոսքը: Ես այդպես եմ ծնվել, այդ քաղաքում եմ դաստիարակվել ու ազգային ավանդույթներս պաշտպանել գիտեմ: 

 

– Ձեզ չի՞ մտահոգում այն հանգամանքը, որ այդպես կոչված «ազգային ավանդույթները պաշտպանելը» հանգեցնում է այն բանին, որ քաղաքական գործիչները հաշվի չեն առնում մի խումբ անձանց՝ Սահմանադրությամբ երաշխավորված իրավունքները: Ստացվում է, որ «ազգային ավանդույթներն» ավելի կարևոր են, քան երկրի օրենքնե՞րը:

 

– Ես էլի եմ կրկնում, ես այդ այդ թեմայի մասին ո՛չ փորձել եմ մտածել, որպեսզի մտահոգվեմ, ո՛չ էլ այդ թեմայի շուրջ ցանկանում եմ խոսել:

 

– Ձեր կարծիքով՝ դուք, որպես ՀՀ քաղաքացի, ինչ-որ առավելություններ ունե՞ք ԼԳԲՏ անձանց նկատմամբ:

 

– Ես ոչինչ չունեմ, ամեն մարդ ինքն է որոշում իր բախտն ու ճակատագիրն, ու ինձ համար ամենաթանկն իմ պատիվն ու արժանապատվությունն է, իմ նամուսը, իմ թասիբը, իմ երեխան, որը պետք է կարողանա կանգնել ու առանց ամաչելու ասել, թե իր հայրն ու մայրն ինչով են զբաղվում. դրանից ավելի կարևոր բան չկա:

 

– Եթե ԼԳԲՏ անձը ձեզ դիմի օգնության խնդրանքով՝ տեղեկացնելով, որ իրեն ծաղրում են, վիրավորում են իր արժանապատվությունը, չեն հարգում իր իրավունքները, դուք ի՞նչ քայլեր կձեռնարկեք:

 

– Ես փորձում եմ չշփվել նման մարդկանց հետ: Բայց մարդու իրավունքների խախտման դեպքում կփորձեմ օգնել քաղաքացուն:

 

– Այսինքն՝ կարո՞ղ եմ եզրակացնել, որ թեև դուք բացասական վերաբերմունք ունեք ԼԳԲՏ անձանց նկատմամբ, այնուամենայնիվ որպես պատգամավոր պատրաստ եք ձեր իրավասությունների շրջանակում պաշտպանել նրանց:

 

– Ես կրկնում եմ, ինձ համար դրանով զբաղվող մարդիկ անընդունելի են: Ինչ վերաբերվում է մարդու իրավունքին, դա այլ խնդիր է… Ես իմ ավանդույթներով չեմ պատկերացնում մի հայ մարդու, որը չի մտնի եկեղեցի ու պսակադրության չի մասնակցի:

 

– ԼԳԲՏ անձինք, ի դեպ, պայքարում են ամուսնության իրավունքի համար…

 

– Հո ուզելով չի՞, հո ամեն ուզած չի՞, որ ստացվում է: Դա չի էլ լինի: Այնքան բան կա, որ չի լինում, որովհետև եկեղեցու պսակադրության ոսկե կանոնն այն է, որ տղամարդը դառնում է տեր, կինը՝ հնազանդ: Որևէ մեկն, այդ թվում՝ ես, թույլ չեմ տա, որ որևէ մեկը պղծի իմ եկեղեցին:

 

– Եթե Ազգային ժողովում ԼԳԲՏ անձանց իրավունքների պաշտպանության վերաբերյալ օրինագիծ լինի, դուք ինչպե՞ս կքվեարկեք:

 

– Ընդհանրապես չեմ մասնակցի:

 

– Պարո՛ն Մարգարյան, դուք ակնհայտորեն չեք թաքցնում ԼԳԲՏ անձանց նկատմամբ ձեր բացասական վերաբերմունքը: Բայց այդ մարդիկ կան, գոյություն ունեն: Ի՞նչ եք առաջարկում, ինչպե՞ս վարվել նրանց հետ և նրանց իրավունքների մասով:

 

-Արհամարհե՛լ: Արհամարհանքից մեծ զենք չկա:

 

– Կհիմնավորե՞ք, թե ինչու ՀՀ քաղաքացին պիտի արհամարհված լինի:

 

-Իսկ ո՞վ է ասել, որ արհամարհելն իրավունք չէ: